เสาดินเป็นตะกอนที่มีลักษณะเป็นหน้าผาสูงชัน เป็นแท่ง เป็นกรวย เป็นหลืบ มียอดแหลม โผล่พ้นพื้นดินบนลานโล่ง ในทางธรณีวิทยา ลักษณะภูมิประเทศแบบเสาดิน เกิดขึ้นจากการผุพังและการกัดกร่อนของหลุมยุบโดยน้ำฝน เมื่อตะกอนด้านบนถูกกร่อนไป ตะกอนชั้นล่างจะกร่อนมากขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้เกิดลักษณะที่เรียกว่าเสาดิน เสาดินเป็นส่วนที่เหลือของพื้นดินเดิม หรือจากส่วนของกำแพงดิน ชั้นตะกอนด้านบนที่ทนต่อการกร่อน ทำหน้าที่รักษาเสาดินไว้